Old-school rekrutering werft niemand meer aan, carte blanche in L’Echo
Werving is een visitekaartje. Bedrijven die moeite hebben om mensen aan te nemen, zijn vaak juist die waarvan de praktijk niet overeenkomt met hun mooie woorden. Achter het tekort aan talent, de aanhoudende spanningen in bepaalde beroepen en de geringe mobiliteit op de arbeidsmarkt gaat een probleem schuil dat veel verder reikt dan een puur hr-vraagstuk. Werving en selectie zijn uitgegroeid tot een van de meest betrouwbare graadmeters voor hoe bedrijven daadwerkelijk worden bestuurd – en voor hun vermogen om beslissingen te nemen, daarachter te blijven staan en op de lange termijn te plannen. Wanneer het wervingsproces vastloopt, blijven niet alleen vacatures onvervuld. Loopbanen komen stil te staan, beslissingen worden niet genomen en er wordt geen waarde meer gecreëerd. Deze disfunctie is zelden het gevolg van een absoluut tekort aan vaardigheden. Veel vaker is het een symptoom van organisaties die moeite hebben om duidelijk te maken wie ze zijn, wat ze verwachten en wat ze bereid zijn te bieden. Zeer opmerkzame talenten In veel bedrijven wordt rekrutering nog steeds gezien als een operationele, reactieve functie, soms puur administratief. Er wordt een vacature geplaatst, een paar kanalen worden aangezet, en vervolgens is men verbaasd dat de sollicitaties niet binnenkomen zoals verwacht of niet aansluiten bij wat men zoekt. Die manier van denken hoort bij een ander tijdperk. Vandaag begint de rekruteringsfunnel niet meer bij de vacature, maar bij de perceptie. Voordat ze solliciteren, observeren getalenteerde mensen. Ze lezen, vergelijken en beoordelen de geloofwaardigheid van een project en de consistentie van de boodschap. Ze proberen te begrijpen hoe beslissingen worden genomen, wat de verhouding is tot macht, autonomie en verantwoordelijkheid. Met andere woorden: ze beoordelen het bestuur lang voordat ze een functie overwegen. Deze realiteit wordt bijzonder duidelijk in de candidate experience. Reactietijden, helderheid van het proces, kwaliteit van de interacties, het vermogen om beslissingen te nemen: elk contactmoment zegt iets heel concreets over het bedrijf. Veel meer dan institutionele toespraken of de beloften op een werken-bij-site. De daadwerkelijke ervaring liegt nooit. Kmo’s zijn kwetsbaarder blootgesteld Vooral in kmo’s, waar verantwoordelijkheden geconcentreerd zijn en de communicatielijnen kort, werkt werving als een vergrootglas. Juist op dat moment beseffen kandidaten vaak wat het in de praktijk betekent om in deze organisatie te werken: waar de grijze zones zitten, hoe afwegingen worden gemaakt en hoeveel ruimte er is voor vertrouwen en initiatief. Werving is daarom niet alleen een toegangspoort. Het is een podium waarop alles zichtbaar wordt. En zoals elk podium vergeeft het noch improvisatie, noch inconsistentie. Bedrijven die moeite hebben om mensen aan te trekken, zijn vaak dezelfde die moeite hebben om beslissingen te nemen, prioriteiten te stellen en hun handelen in lijn te brengen met hun mooie woorden. Elke interactie met talent zegt iets heel concreets over het bedrijf. De ervaring die mensen hebben, liegt nooit. Omgekeerd hebben degenen die vooruitkomen begrepen dat werving noch een verzameling tools is, noch een reeks best practices. Het is een samenhangend systeem, afgestemd op een specifieke manier van leidinggeven. Ze proberen niet iedereen aan te trekken. Ze staan volledig achter wie ze zijn, wie ze niet zijn en wie ze niet langer willen zijn. Want werving is nooit een neutrale handeling. Het betekent dat je bepaalde vaardigheden accepteert, andere afwijst, loopbaanpaden opent of juist afsluit. Met voortdurende aarzeling en halfslachtige maatregelen komt ouderwetse ‘vaderlijke’ werving er uiteindelijk op neer dat er helemaal niemand wordt aangenomen. Omgekeerd zegt duidelijke, veeleisende en volledig gedragen werving iets essentieels: het bedrijf weet hoe het beslissingen moet nemen—en het weet waar het naartoe gaat. Amélie Alleman - Opinieartikel gepubliceerd in L'Echo - 27 februari 2026
